artrows

Moje poprzednie side projecty to dwa–cztery tygodnie pracy z Claude Code: aplikacja webowa w 25 dni, serwis z mapą w dwa tygodnie. Tym razem podniosłem poprzeczkę: gra mobilna w Unity, z własną zawartością, ekonomią, sklepem, 14 językami i marketingiem. Jedna osoba, po godzinach.

Zacząłem 29 września 2026 roku, w dniu premiery Claude Sonnet 5.5. Po krótkim teście model okazał się na tyle tani, że uznałem to za dobry moment, żeby zaprząc go do zrobienia całej gry. 37 dni później Artrows było w Google Play.

Od pierwszej sesji pracowałem w modelu human-in-the-loop i taki był cel projektu: agent buduje, a człowiek wyznacza kierunek, podejmuje decyzje i odbiera efekty. Inspiracją była praca Lulli i współautorów o loop engineering, w którym zamiast ręcznie promptować agenta, projektuje się system robiący to za nas. Każda sesja i każda decyzja trafiają do dziennika w repozytorium. Ten tekst powstał na podstawie tego dziennika, nie z pamięci.

Plansza ze strzałkami przykrywa obraz. Gracz stuka w strzałki we właściwej kolejności, a one wylatują z planszy. Spod nich wyłania się arcydzieło: kafelek przechodzi z rozpikselowanego podglądu w pełną rozdzielczość. Kafelki składają się na obrazy, obrazy na sale, a sale na własne muzeum gracza.

Katalog gry to dziś 73 obrazy 51 artystów z 10 krajów, powstałe między 1490 a 1917 rokiem, wyłącznie z domeny publicznej. Gracz zaczyna od arcydzieł ze swojego kraju, a po odsłonięciu kilku obrazów otwiera się przed nim reszta świata.

Chciałem gry, którą da się uczciwie zweryfikować na rynku, a nie kolejnego dema. To oznaczało mierzenie się z całym pakietem ograniczeń naraz:

Agent nie pracuje w jednym długim wątku na czacie. Praca jest ułożona w trzech pętlach o różnej skali czasowej, a każdą z nich domyka kto inny.

Koncepcję, strategię i decyzje na bramkach prowadził Claude Opus 5.5, zadania wdrożeniowe – Claude Sonnet 5.5, a drobne prace operacyjne – Claude Haiku 5.5. W praktyce granica się przesuwała. Z 84 sesji wykonawczych 40 poprowadził Sonnet, 43 Opus i jedną Haiku, a od 20 października większość wdrożeń szła już przez Opusa.

Każda sesja startuje od wczytania tych samych plików: promptu założycielskiego CLAUDE.md, aktualnego stanu projektu, listy zadań z kryteriami akceptacji i rejestru decyzji, który liczy dziś 134 wpisy z uzasadnieniem. Rozmowa może zniknąć z okna kontekstowego, ale repozytorium zostaje.

Od 14 października sesję uruchamia jedno słowo. „Dalej” oznacza: weź pierwsze zadanie z kolejki, które da się wykonać beze mnie i bez podpiętego telefonu. „Piątek” uruchamia pełny zestaw testów i buduje paczkę na Androida. Granice autonomii agenta są sztywno zapisane w prompcie założycielskim:

Przegląd Lulli i współautorów wymienia pięć elementów dobrze zaprojektowanej pętli. W Artrows wdrożyłem je w różnym stopniu, dlatego otwarcie pokazuję też luki.

W badaniu tych samych autorów autonomiczne pętle agentów przeanalizowano w 217 repozytoriach open source i prawie żadne z nich nie commitowało plików stanu. U mnie to właśnie one dźwigają cały projekt.

Podział ról jest prosty: agent dowozi wykonanie, a ja wyznaczam kierunek, podejmuję decyzje i odbieram efekty. Porządkuje to sześć zasad:

W dzienniku projektu odnotowano 219 momentów, w których skorygowałem kierunek, zasady albo samą pętlę.

Żadna z poniższych reguł nie powstała teoretycznie przy biurku. Każda ma swoją datę i konkretny powód.

Na początku listopada poprosiłem agenta o wygenerowanie scen z interfejsem gry na potrzeby reklam. Niecałe pięć godzin później gotowych było 50 spotów wideo: 25 wariantów w wersjach 30- i 15-sekundowych, na 11 rynków – wliczając czas na moje decyzje. Wszystko bez otwierania programu do montażu.

Format nazwaliśmy „Żywe obrazy”. Postać z płótna ożywa, wyjmuje smartfon, pokazuje rozgrywkę i wraca do ramy. „Mleczarka” Vermeera i portret Willema Coymansa pędzla Fransa Halsa doczekały się wersji na każdy rynek. Japonia dostała dodatkowo „Księżyc” i „Samuraja”, a Korea – „380-letniego idola”. Każdy spot ma w kadrze oznaczenie „Animacja: AI” w lokalnym języku.

Moja działka to gust i decyzje: dobór obrazów i głosów, wyklikanie ujęć w narzędziu, do którego agent nie ma dostępu, odsłuch jednego spotu próbnego przed wyrenderowaniem całej puli i zielone światło („tak”) przed każdym płatnym krokiem – po wcześniejszym wyliczeniu kosztów „na sucho” (dry run).

Wszystkie nagrania lektorskie pochłonęły 4 476 z 40 000 kredytów miesięcznego planu ElevenLabs. W promocyjnym pierwszym miesiącu kosztowało to ok. 0,11 USD, a w standardowej cenie planu – ok. 0,67 USD.

Ta sama pętla, która buduje grę, obsługuje też jej marketing: posty w social mediach, kartę sklepu i kampanię reklamową.

6 listopada zapytałem agenta, czy istnieje narzędzie, które poprowadzi za mnie profile na Facebooku i Instagramie na bazie strony WWW i materiałów z gry. Nie było takiego, więc powstało w kwadrans. Każdy post to plik w repozytorium, walidator pilnuje praw autorskich do obrazów i oznaczeń AI, a publikacja przez Meta Graph API rusza dopiero po moim „tak” dla konkretnej listy postów wymienionych z nazwy.

Od zadania pytania do publikacji ostatniego posta minęły 2 godziny i 15 minut. W tym czasie powstało samo narzędzie i wyszło 29 publikacji, a jeden fanpage na Facebooku zaczął komunikować się w 14 językach z odbiorcami z 40 krajów. Samo wypchnięcie 25 postów na 11 rynków zajęło 9 minut. Token dostępu wkleiłem osobiście w terminalu – agent w ogóle go nie widział.

Kartę produktu w Google Play (ceny, zrzuty ekranu, opisy oraz deklaracje dotyczące treści, prywatności danych i reklam) oraz pierwszą kampanię w ekosystemie Meta agent skonfigurował bezpośrednio w mojej przeglądarce. Ja tylko odpowiadałem na pytania o budżet, publikację i formalne oświadczenia składane w moim imieniu oraz wykonywałem kroki wymagające ręcznej autoryzacji. Szacuję, że zaangażowało mnie to na jakieś 20 minut. Ręczne przeklikanie tego wszystkiego „byłoby katorgą”.

Gra jest już w sklepie, więc teraz czas na walidację rynkową pomysłu. To wymaga dwóch inwestycji:

Aktualizacja 1.1 jest zaplanowana na styczeń. Wprowadzi Kartę Kolekcjonera, wybór poziomu trudności oraz Gabinet Pigmentów, czyli nowy sposób wydawania monet dla zaawansowanych graczy. Na 5 lutego 2027 roku szykuję pierwszą wystawę czasową: „Miłość w sztuce”. W kolejce czekają też kolejne kraje i wersja na iOS.